Verslag

Busreis naar Brakel

2018-04-30 17:46 door Kadee

Busreis naar Vlaamse Wandeldag te Brakel:

Om de dapperen onder ons de gelegenheid te geven ook wat grotere afstanden te doen, vertrokken we in het Breeven om 7:30 uur. Na voor sommigen een korte nachtrust wegens de feestelijkheden in het vernieuwde CC Ter Dilft.

Een druilerige regen was ons deel toen we vertrokken in Bornem en ook toen we toekwamen in Brakel. Barcodes van de 78 leden die met de bus meegekomen waren hadden we een week voordien al doorgestuurd. We kregen dan ook bij aankomst gelijk de inschrijfkaarten toegestopt die we van bij de parkeerplaats van de bussen tot de startzaal, uitdeelden op de bus zelf. Tot onze grote verbazing bleek enkel het inschrijven in een zaaltje van de school te gebeuren. De zitplaatsen met de consumptievoorzieningen waren in tenten ondergebracht. Aan toiletten was er geen gebrek.

Een grote groep deed de 15 km aan, die volgens sommigen er uiteindelijk 17 km bleken te zijn. We kozen met een kleiner aantal voor de 22 km. Aan natuur is er in Brakel dat in het zuiden aansluit bij de Zuid-Vlaamse heuvelrij geen gebrek en er bleken een aantal pittige klimmetjes overwonnen te worden. Te beginnen al bij de Toepkapel: Deze neogotische kapel ligt op een heuvel (kapelberg) en wordt ook genoemd naar Sint-Jozef en naar Onze-Lieve-Vrouw van de Vrede. Rond de kapel bevinden zich de zeven staties van de ommegang Jozefs Smart en Vreugde. De kerk werd door dorpelingen opgericht in 1924 als dank omdat het dorp was gespaard gebleven in de oorlog. Volgens de plaatselijke gids kan men vanaf de heuvel aan de horizon de taalgrens zien liggen.

Vanaf hier ging het parcours door het heuvelachtige gebied naar Opbrakel, we waren in Nederbrakel vertrokken. Na een steile klim bereikten we na een afstand van 7,25 km de eerste rustpost. Ook hier bleek alles in tenten te gebeuren, het was inmiddels opgehouden met regenen en gelukkig viel de temperatuur nog mee. Na een weldoende versnapering togen we weer verder. Mooie vergezichten waren ons deel en na enige tijd kregen we de volgende rustpost, wat dacht je, in een tent natuurlijk, in het oog. Het was inmiddels middag geworden en we waren aan iets steviger toe. Hier werden braadworsten en verse pannenkoeken gebakken, vreemd dat dit niet in de startzaal plaats vond. Inmiddels troffen we nog een van onze leden die samen met zijn buurvrouw met de wagen naar Brakel gekomen was. Zij twijfelden nog over de afstand die ze zouden doen en gingen al snel weer verder. Wij deden het iets rustiger en genoten nog van onze braadworst.

Dan weer verder om even later de oude spoorwegberm te beklimmen en deze te volgen tot we de nog steeds werkende Verrebeekmolen zagen verschijnen. Het loonde de moeite om deze molen ook even aan de binnenzijde te bekijken. De molenaar die het bovenwerk helemaal zelf gerestaureerd had was druk in de weer om het versgemalen graan in te pakken en te verkopen. Men kon helemaal tot boven klimmen en het perfect werkende geheel van houten tandwielen en raderen bewonderen.

Even later naderen we onze laatste rustpost. Dat Brakel een paarden-minnende gemeente is wisten we al. We wisten ook dat een van hun bekendste inwoners, Herman De Croo, in het verleden al wat breuken opgelopen had omdat hij van het paard getuimeld was. Deze rustpost was in een manege ondergebracht. De paardengeur kwam je tegemoet zodra je voor de poort stond. Als je dan weet dat het terug lichtjes aan het regenen was en de bodem in de manege bedekt met een soort leemachtig zand, kan je wel raden hoe ons schoeisel er uit zag bij het verlaten van deze post. We moesten nu nog 2,5 km afleggen tot aan de starttent. Een peulschil na het heuvelachtige parcours dat ons daarvoor was voorgeschoteld.

Wie stond ons bij de tent op te wachten, juist ja, Herman De Croo. Een aantal leden verkoos een caféetje even verder op te zoeken, daar kwamen even later Herman en zoon Alexander ook binnenvallen. Ik durf de bedragen die daar genoemd werden voor de organisatie van deze Vlaamse Wandeldag niet herhalen, maar het is om achterover te vallen.

Intussen lieten de anderen zich de Ename smaken, jammer dat het in plastic bekers was. Om 16:30 uur was het dan weer tijd om huiswaarts te keren. Bleek dat onze chauffeur geen eten of drinken gekregen had. Begrijpen wie kan, hopelijk gaat het er bij dergelijke organisaties in de toekomst wat professioneler aan toe.

Ga terug