Verslag

Brunchboot

2014-09-23 17:35 door Kadee

Brunchboot op zaterdag 13 september:

Om onze medewerkers te belonen voor de bewezen diensten hadden we dit jaar gekozen om te gaan varen. Ook leden die deels of helemaal niet meegeholpen hadden konden mee mits betaling van een naar verhouding vastgesteld bedrag. We gingen niet gewoon varen, neen, neen, een echte brunch was er tijdens het varen voorzien.

Al rond 9 uur ’s morgens waren er al mensen op post, niettegenstaande de afvaart voorzien was om 10:00 uur. Plaats op de Wilfordkaai om te parkeren was er genoeg, alleen de boot liet op zich wachten. Er lag wel een schip, maar dat bleek niet het goede. Aan de andere zijde van de brug lag een schip te wachten tot het tij gezakt was om er onderdoor te varen. Om 09:45 uur was het zover, de Wilford, zo heette het schip, kon onder de brug door en aanleggen. Eerst werd nog het klaarstaande eten aan boord gebracht en dan konden we inschepen.

Al snel vonden onze 83 deelnemers een plaatsje aan de tafels en konden we afvaren richting Antwerpen. We werden verwelkomd door Marina, onze reisleidster gedurende de tocht. Was het ’s morgens nog bewolkt en stond er een stevige bries, gaandeweg werd het zonniger en warmer. Terwijl Marina ons wees op de bezienswaardigheden onderweg, werd het ontbijtbuffet klaargezet en konden we aanschuiven voor een assortiment van broodjes, koffiekoeken, kaas en vleessoorten. Warme worstjes, roereitjes en spek maakten het ontbijt compleet. Sommigen zaten al aan de Cava terwijl anderen het hielden bij koffie.

We zagen de ons zo bekende streek zachtjes aan ons voorbijschuiven. De Notelaer, Rupelmonde met getijdemolen, de sluis van Wintam en zoveel meer, terwijl Marina tekst en uitleg gaf. Het was een gezellig geroezemoes en er moest een aantal keren aan de scheepsbel getrokken worden om de aandacht er bij te houden. Enkelen dachten al dat er een “tournée générale” gegeven werd maar zover ging ze niet.

Toen de Antwerpse kaaien in zicht kwamen was het ontbijt al in de hongerige magen verdwenen en konden de voorbereidingen voor de lunch beginnen. Vanaf de Schelde bekeken ziet Antwerpen er heel anders uit, het Steen met aan de overzijde het strand van Sint-Anneke, de plage zoals de Antwerpenaars ze ook wel noemen. Gewoon prachtig!

Eens de koekestad voorbij mochten we opnieuw aanschuiven voor het lunchbuffet. Er was keuze tussen kalkoenfilet, varkenshaasje en kabeljauwfilet, dit alles vergezeld van bijhorende groentjes. Er was van alles in overvloed en we konden meerdere keren teruggaan om nog een portie. Het smaakte allemaal verrukkelijk terwijl de sluizen naar de verschillende havendokken voorbij gleden. Na de lunch was de hemel opgeklaard en konden we genieten van het zonnetje op het bovendek. Aan de koeltorens van de kerncentrale van Doel keerden we terug, om zo aan te leggen aan de steiger van de veerpont Doel – Lillo. Na het lekkere eten waren we wel toe aan wandelingetje in de zon.

Lillo was een dorp aan de Schelde ten noorden van Antwerpen. Het is verdwenen door de uitbreiding van de haven van Antwerpen. Wat overblijft is de kleine woonkern binnen het Fort Lillo. Deze maakt nu deel uit van het Antwerpse district Berendrecht-Zandvliet-Lillo. De voornaamste bezienswaardigheden in Lillo zijn, het getijdehaventje, het poldermuseum, de St.-Benedictuskerk, de wallen van het fort en de buitendijkse natuurgebieden. Er staat ook nog een oude windmolen, maar te ver weg om binnen een tijdspanne van het ons geboden uur te bezoeken. De paar tavernes die Lillo rijk is werden druk bezocht, niet alleen door onze mensen, ook andere dagjesmensen wisten van het bestaan af en kwamen hier verpozen.

Om 14:45 uur weer aan boord voor de terugtocht, waar een half uurtje later het dessertenbuffet klaar stond. Naast gebakjes en taarten in allerlei vormen en soorten, was er ook een kaasschotel waar men een keuze kon uit maken. Het hoeft niet gezegd dat ook dit zijn weg vond, geef toe een stukje taart smaakt altijd.

Nog even genieten van de zon op het bovendek en de brug van Temse kwam weer in zicht. Einde van de reis, stipt om 17:00 uur konden we aanmeren aan de Wilfordkaai. Het was een onvergetelijke ervaring, waarvan velen zeiden, dit is voor herhaling vatbaar. Waarom volgende keer niet naar Gent of Brussel gevaren? Ja, waarom niet!

Ga terug